استامینوفن مسکنی برای تمام فصول

البته فكر كنم تو ميدونی ولی شايد من ندونم. يعنی حقيقت رو كه بخواهی من هم ميدونم

ولی نميدونم چه جوری بايد شروع كنم. شايد مشكل هميشه توی همين واژه شروع بوده.

اين داشتن شهامتِ شروع، كم چيزی نيست توی دنيايی كه همه مخفی كردند همه اصل

و اساس و غريزه و طينت و نياز جسم و روح و روان‌شون و فاكتور گرفتن تموم اون حس‌های

پنجگانه‌ رو و پشت‌پا زدند به تموم اون تپش‌ها و ضريانها و لرزشها و خودشون رو تافته جدا بافته

ديدند و بی‌حس و انديشه فقط دم از آدمی زدند و دلشان به حال بشريت سوخت در حاليكه

نه فهميدند بشر چيه و نه آدمی و نه اون حس‌ و حال و تپش‌های وقت بلوغ و غيربلوغ. وقتی

که کسی نتونست بفهمه و حس كنه و فقط موعظه کرد و نصیحت، حالا دیگه براش خیلی فرق

نمیکنه طرفش راهبه است یا فاحشه. پس اصلاً ولش کن و بگذريم.

بگذریم و بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم!

به اين نتيجه برسه كه اين يه قانون نيست كه وقتی بارون مياد، وقتی هوا عاشقونه

ميشه، وقتی جاده تو رو صدا می‌كنه، وقتی بعد از مدتها توی آسمون شهرت، رنگين‌كمون

نقش می‌بنده، وقتی ابرهای هزار تيكه، همه‌ی زندگیت رو مثل پازل كنار هم می‌چينه، تو

هم بايد حتماً سر شوق بيايی. موهای سياهی بايد سفيد بشه، روزهای زيادی بايد رَج

بخوره، دفتر تجربه‌های زندگيت بايد قطور بشه تا بفهمی كه توی هوای بهاریی مثل اين

روزها، حتی اگه همه‌ی ليل و نهار و شب و روز و كائنات هم كه دست به دست هم بدن

به مهر، باز هم يه چيزی كمه. باز هم يه كسی كمه. شايد سالها بايد بگذره، نه يه سال

و دو سال بلكه خيلی سال، تا بتونيم بفهميم كه بهار به تنهايی معجزه نمی‌كنه.

.................................

نمی دونم چطوری راهم دوباره به اینجا افتاد و شکستم عهدمو  با خودم ولی از اینکه  دیدم

هنوز دوستای قدیمی به یاد استامینوفن هستن اونم با وجود این همه مسکن های شیکو پیک

جدید از ادویلو ژلوفن بگیر تا دات com و net in ها و  ماشینهای کانورتبل که این روزا سقفهاشون

بازه خلاصه خوشحالشدم شاید بیشتر دلتنگ به قول همون نمایشگاه ماشین خوشگله بالای

سید خندان که روی شیشه نوشته بگذارید و بگذرید ببینید و دل نبندید و نبستیم دل به هر چی

چشممون دیدو دلمون خواست ...

 حتی با لب‌های تو.

 مردم ایران کچل ‌های چاق قد کوتاه معتادی هستند که

 همگی ناتوانی جنسی دارند و می‌خواهند یک هفته‌ای ویزای کانادا بگیرند !!!!!

دارند؟

آیا آنچه واقعیت دارد حقیقت هم دارد؟

------------

کودکی قاصدکی را گرفت به شوق

 غافل از اینکه عاشقی آن طرفترمرد از بی خبری...

متهم گربه (!): والله انحراف این محور خیلی محوریه, خب چجوری بگم! یه روز آزیتا گربه همسایمون اومده بود میو میو میکرد من هم شماره همراه خودم رو روی پس مونده ماهیای انجمن نوشتم و بهش دادم. هفت سال چت میکردیم و به همدیگه اس ام اس می دادیم و دزدکی تلفن صحبت میکردم تا یه روز یه مکان زیر پله ها پیدا کردیم. همونجا میخواستم ماچش کنم یه برادر ارزشی رد شد یه لگد مثل همینی که شما لطف می کنید به من می زنید به پهلوی آزیتا زد اون هم نهی از منکر شد و فرار کرد. حالا هم با نور ایمان تا دسته در خدمت شما هستیم

 
گاهی بازگردید و به آنچه ایمان آوردید نگاهی دوباره بیندازید

---------

As you make your bed, so you must lie in it

بعد از یه مدت وقتی میری یه جایی که یه زمانی خیلی بهش عادت داشتی احساس غریبی می کنی تازه میفهمی که دوری تنها چیزی که نمیاره دوستیه خودتو میزنی به اون راهایی که فقط بگذره و یادت بره که یه زمانی، آره یه چیزایی هم بوده ، تعجب میکنی از آدما که چقدر زود و راحت رنگ عوض می کنن و دلت میسوزه برای آفتاب پرست که اسمش بد در رفته ، دلت برای اون سگ ولگردی تنگ میشه که یه روز وقتی یه دستی کشیدی سرش و بهش ته مونده ی غذاتو دادی از کنار در تکون نخورد و کوچیکترین کارش دم تکون دادن بود ، دم تکون می داد ولی از ته دل ،بی منت ...
--------------
داشتم به سیب فکر میکردم که تو زندگی این بشر دو پا از بدو خلقتی که میگن بوده یه جا حوا رو هوایی کردی یه جا جوری از درخت افتاده که هنوز ما باید تاوان پاس کردن دسته گل نیوتونو بدیم وقتیم که بندازیش بالا هزار تا چرخ میخوره و ....
-------------
امروز پیاده تا سر میرداماد که رفتم یه صدای خش خش آشنا اومد هر روز بود ولی نه دیده بودمش نه شنیده بودم کم کم داشت یادم میرفت لذت راه رفتن روی برگای خشکو دلم بدجوری هوای ابری و بارون و بوی خاک خواست ...

بی تو نه بوی خاک نجاتم داد نه شمارش ستاره ها تسکینم

چرا صدایم کردی ! چرا ؟

سراسیمه و مشتاق

سالهاست بیهوده در انتظار تو ماندم و نیامدی

تموم كيسه‌های شن، قبله رو به اَمون خدا ول كرده و رو به ارتفاعات دارآباد، همونجايی كه تا خونه‌ی ما و شهر كتاب نياوران و بيمارستان محك، فقط چند دقيقه راهه، برگشتن و زير لب فحشی نثار امواج پارازيت می‌كنند كه امسال نذاشتند ابرهای اين حوالی باردار و بارونی بشن. اين‌ها همه‌مون رو دارن عقيم می‌كنند. همه‌مون رو! و اونوقت ديگه هيچ مردی خودش رو سرزنش نمی‌كنه بابت اينكه نميتونه كسی رو حامله كنه و يا هيچ زنی نمی‌رينه به زندگی و آينده‌‌ش برای اينكه نميتونه تركمونی بزنه به اين زندگی.

دانه‌هایی را که هر روز برایشان می ریزم

در میان آنها

یک پرنده‌ی بی‌معرفت هست

که می دانم روزی به آسمان خواهد رفت

و برنمى‌گردد

من او را بیشتر دوست دارم

                                                                                       گروس عبدالملکیان

این روزها ، همه ساندیس میخورند . شما چطور ؟

ما به شما تکدانه میدهیم ...

بیا از غم شکایت کن که من همدرد تو هستم
اگر از همدلی پرسی بدان نازک دلی هستم
بیا از درد حکایت کن که من محتاج آن هستم
اگر از زخم دل پرسی، بدان مرهم بر آن بستم

ــ چرا هيچ خلوت عاشقانه اي خلوت نيست. ازدحام جمعيت است در تختخوابي دو نفره؟چرا هر كسي چند نفر است، چهرهايي تماما گوناگون؟چرا عاشق كسي ميشويم اما با كسي ديگر به بستر ميرويم؟ چرا عشق جماعي ست دسته جمعي كه در آن هر كسي هر كسي را مي گ.ا.ي.د جز من كه هميشه گ.ا.ئ.ي.د.ه ميشوم؟

      ساندیس هایش شیرین تر از آزادی باشد!

شنیدم  باز  هم  گوهــر   فشاندی                 که روشنفکـــر را بزغاله  خواندی

 ولی ایشان ز  خویشانت   نبـودند                 در این خط جمله را بیجا نشاندی

 سخن گفتی ز عدل  و  داد  و  انرا                به  نان  و آب  مجانی  کشـــــاندی

 از این نَقلت که همچون نُقل تر بود               هیاهـــو شد عجب توتی تکانــــدی

 سخن هایت ز حکمت  دفتری  بود               چه کفتـــــــرها از این دفتـــــر پراندی

 ولیکن پو ل نفـــت  و  سفره  خلق               زیادت رفــــــت و زان پس لال ماندی

سخن از آسمان و ریســــمان  بود                دریـــــــــغا حرفی از جنـــــگل نراندی

 چو از بزغاله  کردی  یاد  ای کاش      سلامی هم به میمون میرساندی

بشین و بتمرگ دوتاش یه معنی میده ولی یکیش احترام یکیش توهین .

You and me are the same 

  We don't know or care who's to blame       

But we know that whoever holds the reins     

  Nothing will change   

Our cause has gone insane

And these wars, they can't be won

And these wars, they can't be won

              And do you want them to go on               

                                      And on and on                                         

               Why split these states                  

     When there can be only one       

           And must we do as we're told             

           Must we do as we're told              
 
                 You and me fall in line                   

         To be punished for unproven crimes        

And we know that there is no one we can trust

Our ancient heroes, they are turning to dust   

                And these wars, they can't be won             

Does anyone know or care how they begun

           They just promise to go on              

                         And on and on                            

              But soon we will see                 

There can be only one   

B:MUSE
AL:The Resistance

راستی دانشجویی ؟!

از قدیم گفته‌اند: "کرده‌ی پشیمان، به از ناکرده‌ی پشیمان!"

خب


من کردم

و

تو نکردی


پشیمون هم نیستیم!


تکلیف چیه؟!

------------
حواس‌ام نبود 

صادق هدایت

آشنائی با صادق هدایت / نشرمرکز / فرزانه / 1372

این‌ها جمله‌هایی هستند که بعضی از شما خانم‌ها هم توی موقعیتی خاص و برای پیچوندن و دَک کردن آقایون بکار می‌برید. یعنی اینجوری نیست که این ادبیات و این جمله‌های کلیشه‌ای، فقط مختص آقایون باشه. گفتم در جریان باشید که یه موقع فکر نکنید ما خریم، حالی‌مون نیست!